หงส์เหนือมังกร

หงส์เหนือมังกร

สองสิ่งที่ต้องใช้ชีวิตแลกเพื่อได้มา คือความรัก กับความแค้น

ปัง ๆ ๆ ๆ เสียงประทัดดังเฉลิมฉลองในงานเลี้ยงรับปริญญาของ หลิว บุตรีคนโตของ ตี๋ซุ้ง ประธานสมาคมการค้าไทยจีน

ซึ่งคนในวงการจะรู้ว่าตี๋ซุ้งคือเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการนักเลงเมืองไทย แต่ทันทีที่สิ้นเสียงประทัด

ร่างของตี๋ซุ้งต้องล้มลงเมื่อเขาโดนกระสุนไม่ทราบที่มาพุ่งเข้ามาที่ต้นแขน หากเขาไม่ก้มลงเพื่อโอบกอดลูกสาวอันเป็นที่รักที่นั่งอยู่ละก็

 

 

กระสุนนัดนั้นคงพุ่งตัดขั้วหัวใจของเขาไปแล้ว ตี๋ซุ้งรู้ได้ทันทีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของ ตี๋ซา เพื่อนสนิทที่ร่วมฟันฝ่าความยากลำบากจากเด็กรับใช้ในบ่อน

จนทั้งคู่สามารถก้าวขึ้นมาอยู่บนจุดสุดยอดปิระมิดได้ ในวงการต่างก็รู้กันดีว่า เมื่อมีตี๋ซุ้งย่อมมีตี๋ซา

แต่มาบัดนี้ทั้งคู่ต้องไม่ลงรอยกัน เพราะตี๋ซาไม่อยากให้ตี๋ซุ้งลงจากหลังเสือนั่นเอง

 

 

หลิวไม่สนใจความบาดหมางของพ่อกับอาเจ็กตี๋ซา เพราะเธอรู้ว่าผู้เป็นพ่อย่อมจัดการได้แน่

และที่สำคัญเธอเองก็ไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับโลกสีดำที่ตี๋ซุ้งพยายามให้เธอห่างไกลที่สุด เพราะผู้เป็นพ่อย่อมรู้ดีว่าความต้องการของหลิวก็คือ

การได้เป็นเด็กสาวธรรมดาที่ใช้ชีวิตเหมือนปุถุชนทั่วไป และเขายังรู้อีกว่าหลิวคบหาอยู่กับ

อาติยะ ชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนและรักแรกของหลิว

 

 

หลิวพบกับอาติยะตอนที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งด้วยกัน อาติยะเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ นั่นก็เพราะทุกคนรู้ดีว่าหลิวเป็นใคร

จึงพากันหลีกหนีถอยห่างเพราะไม่อยากเดือดร้อนกับอิทธิพลและอำนาจของตี๋ซุ้งนั่นเอง

ยกเว้นก็แต่เพียงอาติยะที่รู้สึกว่าหลิวเป็นรักแรกพบของเขา

แม้ทุกคนจะเตือน แต่อาติยะกลับเชื่อหัวใจตัวเองมากกว่า และนั่นทำให้หลิวประทับใจในตัวอาติยะ

ความสัมพันธ์ของเขาและเธอจึงแปรเปลี่ยนเป็นความรักในที่สุด

 

 

หงส์เหนือมังกร

 

ตี๋ซุ้งสอบถามความคิดเห็นกับ เต็งล้อ กุนซือผู้เป็นทั้งมันสมองและเพื่อนคู่คิดข้างกายมานาน เต็งล้อมักจะมีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ

แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั่นมีอะไรที่แอบแฝงไว้ เต็งล้อเสนอให้ตี๋ซุ้งจัดการกับตี๋ซาขั้นเด็ดขาด

เพราะไม่อย่างนั้นนักเลงคุ้มอื่นหรือเจ้าพ่อคนอื่นคงได้หัวเราะเยาะเราแน่

 

 

และแล้วเช้าวันรุ่งขึ้นข่าวการตายของตี๋ซาก็แพร่สะพัดไปทั่ว และทุกคนรู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของตี๋ซุ้ง

เป็นจังหวะเดียวกับที่ จางเหา

ผู้เป็นลูกบุญธรรมของตี๋ซา ถูกทำร้ายอย่างสาหัส ทันทีที่จางเหาฟื้นคืนสติ เขาแทบจะกลายเป็นบ้าเมื่อ อาเพ่ย น้องสาวตาบอดของจางเหา

ผู้ที่จางเหายอมทิ้งทั้งชีวิตเพื่อเธอกลับต้องถูกกลุ่มชายลึกลับสังหารอย่างเหี้ยมโหด จางเหารู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของตี๋ซุ้ง

 

 

เพราะตี๋ซุ้งรู้ว่าเขาคือลูกบุญธรรมคนเดียวของตี๋ซา ถ้าจะตัดต้นไม้แล้วต้องไม่ให้เหลือราก จางเหาจึงปฏิญาณต่อความตายของตี๋ซาและอาเพ่ยว่าต้องเอาชีวิตของตี๋ซุ้งเพื่อแก้แค้นให้ได้

 

ขณะเดียวกันหลิวเองก็เสียใจไม่น้อยกับการจากไปของอาติยะ เมื่อหลิวได้พบกับจดหมายที่อาติยะเขียนไว้ให้กับหลิว

ด้วยใจความเนื้อหาที่บ่งบอกว่าเขากับหลิวเป็นแค่เรื่องที่ผิดพลาดที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น หลิวช็อกไปเพราะเธอกำลังตัดสินใจหนีชีวิตที่เป็นลูกสาวเจ้าพ่อ

ไปอยู่กินกับอาติยะตามคำแนะนำของ เหมย แม่ของหลิวและภรรยาผู้อาภัพของตี๋ซุ้ง

 

 

หลิวรู้ว่าที่อาติยะต้องหายไปก็เพราะตี๋ซุ้งไม่ต้องการให้เธอมีความรักกับคนธรรมดานั่นเอง ตี๋ซุ้งจึงทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางความรักของเธอและอาติยะ

หลิวผู้ซึ่งเกลียดอำนาจและอาชีพสกปรกที่ตี๋ซุ้งทำเป็นทุนเดิม จึงทำให้หลิวทวีความชังพ่อมากขึ้น

จนกระทั่งวันที่เหมยพาหลิวไปไหว้พระที่ศาลเจ้าเพื่อให้หลิวสบายใจและทำใจได้จากการหายตัวไปของอาติยะ

 

 

แต่แล้วก็มีกองกำลังลึกลับสาดกระสุนนับร้อยนัดมาที่เธอและเหมย แต่ระหว่างที่เธอกับเหมยกำลังจะโดนกองกำลังลึกลับลั่นไกใส่ อยู่ ๆ

ก็มีกระสุนดังขึ้นช่วยเธอและเหมยเอาไว้ ก่อนที่พวกมันจะตัดสินใจหนีไป ภายหลังหลิวจึงได้รู้ว่าคนที่ช่วยเธอกับแม่เอาไว้คือ สารวัตรปราบ

นายตำรวจหนุ่มไฟแรงผู้ที่รักความยุติธรรมเหนือสิ่งอื่นใด และต้องการกำจัดอำนาจมืดให้ออกไปจากสังคมไทย แต่จริง ๆ

 

 

แล้วสาเหตุที่ทำให้ปราบต้องมาเป็นตำรวจและกำจัดเหล่าผู้มีอิทธิพล นั่นก็เพราะ ปันดา แฟนสาวของปราบผู้ที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นภรรยาในวันรุ่งขึ้น

กลับโดนลูกหลงจากการยิงกันระหว่างแก๊งจนทำให้ปันดาตายในอ้อมกอดของปราบ ก่อนงานแต่งงานที่จะมีขึ้นในวันรุ่งขึ้นนั่นเอง

 

 

หงส์เหนือมังกร

 

หลิวขอบคุณปราบกับความช่วยเหลือในครั้งนี้ ขณะที่ปราบเองก็ไม่ได้รู้เลยว่าแท้ที่จริงแล้วหลิวคือลูกสาวของตี๋ซุ้ง

หลิวกลับมาพร้อมกับคิดทบทวนช่วงเวลาที่เธอผ่านความเป็นความตายมาได้ ทำให้หลิวนึกย้อนไปถึงคำพูดของตี๋ซุ้งผู้เป็นพ่อที่คอยพร่ำบอกกับเธอเสมอว่า

ถ้าเรามีอำนาจเราก็จะปลอดภัย และนั่นทำให้ความเชื่อและการยึดมั่นในความดีของหลิวต้องสั่นคลอน

 

 

ปราบสืบเรื่องการลอบยิงที่ศาลเจ้า และคิดว่าต้องเป็นฝีมือของแก๊งตี๋ซาที่ต้องการแก้แค้นให้กับตี๋ซาผู้เป็นนาย โดยไม่รู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนของ ป๋าเสริฐ

ผู้ยิ่งใหญ่ในวงการมีสี ที่อาศัยช่วงชุลมุนสวมรอยจัดการกับตี๋ซุ้งเพื่อให้ตัวเองขึ้นเป็นใหญ่นั่นเอง

 

ตี๋ซุ้งสั่งการกับเต็งล้อให้จัดการกับทุกคนที่กระด้างกระเดื่องคิดท้าทายอำนาจของเขา โดยที่ตี๋ซุ้งไม่รู้เลยว่าคนที่กำลังเฝ้ามองและพร้อมที่จะเอาชีวิตของตี๋ซุ้งทันทีก็คือจางเหานั่นเอง

และแล้ววันแก้แค้นของจางเหาก็มาถึง และเป็นวันที่ปราบแสดงตนเข้าจับกุมตี๋ซุ้งว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของตี๋ซา

 

 

แต่แล้วทันใดนั้นกระสุนไม่ทราบที่มาก็สาดเข้ามาที่ปราบ ตี๋ซุ้งและหลิว ปราบช่วยหลิวไว้ได้ หลิวกำลังใกล้หมดสติ

 

เธอเห็นเพียงชายคนนึงเดินเข้ามาหาตี๋ซุ้ง พร้อมกับยกปืนขึ้นเพื่อสังหาร และมือสังหารก็ไม่ใช่ใครอื่น มันคือจางเหาผู้ที่เต็มไปด้วยความแค้น

ตี๋ซุ้งยิ้มมุมปากเพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้สักวัน แต่ก่อนที่จางเหาจะฆ่าเขา เขาได้บอกกับจางเหาว่า เขาไม่ได้เป็นคนฆ่าตี๋ซา

จางเหาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าตี๋ซุ้งจะพูดเช่นนั้น จะว่าเป็นการโกหกเพื่อยื้อชีวิตก็หาไม่ ตี๋ซุ้งบอกกับจางเหาว่าก่อนที่ตี๋ซาตาย

 

 

เขาได้นัดพบกับตี๋ซาก่อนจะรู้ว่าที่ตี๋ซาไม่อยากให้เขาลงจากตำแหน่งเพราะความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าการลงจากหลังเสือนั่นคือตายสถานเดียว

และเหตุการณ์การถล่มในงานเลี้ยงต้อนรับหลิวก็ไม่ใช่ฝีมือมือเขา ตี๋ซุ้งจึงรู้ได้ทันทีว่ากำลังมีคนต้องการให้เขากับตี๋ซาฆ่ากันเอง

แม้ว่าจางเหาจะได้ยินเรื่องราวทั้งหมด แต่ความแค้นทำให้จางเหาไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ทันใดนั้นเสียงของกระสุนจากปืนคู่ใจของจางเหาก็ดังขึ้น

 

 

หงส์เหนือมังกร

 

การลังเลเพียงชั่วครู่ ส่งผลให้ตี๋ซุ้งรอดพ้นจากคมกระสุนของจางเหา แต่ก็ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราเพราะเส้นประสาทถูกทำลายไปบางส่วน

ตอนนี้หลิวจึงเปรียบเหมือนผู้นำองค์การเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถทำหน้าที่นี้แทนตี๋ซุ้งได้ หลิวต้องต่อสู้ทั้งศึกในก็คือ ตี๋เล็ก

 

 

ลูกชายคนสุดท้องของตี๋ซุ้ง ผู้ต้องการขึ้นครองอำนาจและกระหายการใช้อำนาจอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ศึกนอกก็คือผู้นำสมาคมแต่ละภาคต่างก็ต้องการโค่นตี๋ซุ้งลงให้ได้

พ่อเลี้ยงชัย นายกการค้าไทยจีนภาคเหนือ เฮียไฮ้ นายกการค้าไทยจีนภาคอีสาน เฮียโส่ย นายกการค้าไทยจีนภาคตะวันออก

และคนสุดท้าย เฮียจั๊บ นายกการค้าไทยจีนภาคใต้ ทั้งหมดถูกป๋าเสริฐล็อบบี้ให้จัดการกับตี๋ซุ้ง

 

 

ยกเว้นก็แต่เพียงเฮียไฮ้ที่เขาเองก็ต้องการตำแหน่งนายกสมาคมเช่นกัน หลิวได้รู้จักทุกคนจากการแนะนำของเต็งล้อ

และได้รู้ว่าทั้งสี่คือเจ้าพ่อที่เป็นศัตรูกับตี๋ซุ้ง ทั้งหมดดูเหมือนจะมาแสดงความดีใจกับการจากไปของตี๋ซุ้งมากกว่ามาแสดงความเสียใจ

นั่นก็เพราะถ้าตี๋ซุ้งจากไป เมืองหลวงอันเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่ทุกคนหมายปองก็จะว่างลง

 

 

หลิวดูแลตี๋ซุ้งพร้อม ๆ กับดูแลสมาคมธรรมกุลไปด้วย จนกระทั่งวันหนึ่งหลิวได้พบกับจางเหาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

จากการที่หลิวเหนื่อยอ่อนและเหนื่อยล้าจากการทำหน้าที่แทนตี๋ซุ้ง หลิวได้พบกับจางเหาที่กำลังวาดภาพจีนโดยใช้พู่กัน

 

 

จางเหาเห็นหลิวอยู่ในอาการเศร้าซึมจึงบอกให้หลิวลองเขียนพู่กันจีนดู แต่แล้วหลิวก็พบว่าการเขียนพู่กันจีนทำให้เธอได้พบกับความสงบ

และปล่อยวางอย่างที่จางเหาบอกเช่นนั้นจริง ๆ และนับแต่นั้นเป็นต้นมาหลิวกับจางเหาจึงได้พบกันอยู่บ่อย ๆ

โดยไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของทั้งสองได้ผูกพันผ่านตัวอักษรจีนที่แต่งแต้มลงบนกระดาษอย่างไม่รู้ตัว

 

แต่แล้ววันหนึ่งขณะที่หลิวกำลังอยู่กับจางเหา เสียงกระสุนนับพันนัดได้ดังขึ้นเพื่อต้องการปลิดชีพหลิว

 

 

จางเหาตรงเข้าช่วยหลิวก่อนจะพาหลิวหลบมาอยู่ที่บ้านเช่าเล็ก ๆ ริมน้ำด้วยกัน หลิวฟื้นขึ้นพร้อมกับคำถามของจางเหาที่ถามหลิว

ทันทีว่าทำไมหลิวถึงได้ถูกปองร้าย แสดงว่าหลิวต้องเป็นคนสำคัญใช่ไหม หลิวกำลังจะตอบจางเหาแต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อได้รู้ว่าเธอพูดไม่ได้

เพราะอาการช็อกที่เกิดจากการตกใจนั่นเอง จางเหาเป็นห่วงหลิวจึงให้หลิวอาศัยอยู่ในบ้านเช่าของเขา

 

 

โดยไม่รู้เลยว่าที่บ้านธรรมกุลกำลังเกิดความระส่ำระส่าย เมื่อทั้งหลิวและตี๋ซุ้งต่างไม่อยู่ในสภาพที่เป็นผู้นำองค์การได้

ทุกคนเชื่อว่าหลิวได้ถูกเก็บไปแล้ว โดยที่ทุกคนไม่รู้เลยว่าจางเหาเป็นผู้ที่ช่วยเหลือหลิวเอาไว้นั่นเอง

 

หงส์เหนือมังกร

 

จางเหาโกหกหลิวว่าออกมาวาดพู่กันจีนที่ถนนเยาวราชเพื่อหาเงิน แต่ที่จริงแล้วจางเหาเพียรมาหาตี๋ซุ้งที่โรงพยาบาลแทบทุกวัน

เพื่อต้องการถามเรื่องที่ตี๋ซุ้งบอกว่าไม่ได้เป็นคนฆ่าตี๋ซาก่อนที่เขาจะยิงตี๋ซุ้งนั่นเอง ขณะที่ปราบเองก็เริ่มได้เบาะแสถึงมือปืนที่ทำร้ายเขากับตี๋ซุ้งวันนั้น

โดยที่ปราบไม่รู้เลยว่า จางเหาคนที่เดินสวนเขาไปตลอดคือคนที่ลงมือนั่นเอง

 

หลิวเองก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าเสียใจของจางเหา จนจางเหาเล่าให้ฟังเรื่องที่เขาสูญเสียครอบครัวไปเพียงในเวลาไม่กี่วัน

และนั่นทำให้หลิวเองจึงได้รู้ว่าปัญหาของเธอไม่ได้หนักหนาเพียงคนเดียว หลิวและจางเหาต่างคนต่างเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียของกันและกัน

และความเข้าใจจึงแปรเปลี่ยนเป็นความรัก จนกระทั่งหลิวและจางเหาได้จูบกันท่ามกลางแสงจันทร์ในคืนหนึ่งนั่นเอง

 

แต่แล้วหลิวกลับผลักจางเหาออกพร้อมกับขอโทษที่เธอทำอย่างนั้น จางเหาเองก็ขอโทษหลิวเช่นกัน

โดยที่จางเหาไม่รู้เลยว่าหลิวเองรู้สึกผิดกับความรักของอาติยะที่มันยังนอนก้นอยู่ในหัวใจ หรือฟ้ากำลังจะบอกไม่ให้ทั้งสองคนรักกัน

เพราะจางเหาคือคนที่ต้องการจะฆ่าตี๋ซุ้ง ผู้เป็นพ่อของหลิวนั่นเอง

 

เต็งล้อบอกกับทุกคนว่าตี๋เล็กคือทายาทรุ่นต่อไปที่จะรับตำแหน่งต่อจากตี๋ซุ้ง แต่แล้วระหว่างที่ตี๋เล็กกำลังจะเข้าพิธี อยู่ ๆ

ตี๋ซุ้งก็รู้สึกและตื่นจากการเป็นเจ้าชายนิทรา ข่าวการฟื้นของตี๋ซุ้งทำให้หลิวดีใจ รีบกลับมาหาตี๋ซุ้งอีกครั้ง โดยที่หลิวไม่รู้เลยว่าเธอได้พ่อคืนมา

 

 

แต่เธอกำลังจะเสียจางเหาไป เมื่อหลิวพบความจริงว่าคนที่พยายามฆ่าตี๋ซุ้งก็คือจางเหา คนที่เธอรู้สึกดีด้วยนั่นเอง

ขณะที่จางเหาเองก็เพิ่งรู้ว่าหลิวเองเป็นลูกสาวของตี๋ซุ้งเช่นกัน ทั้งสองต่างอึ้งไปไม่คิดว่าฟ้าจะเล่นตลกกับความรักของพวกเขา

หลิวเสียใจและสับสน จางเหาเองก็เช่นกัน จางเหาหนีจากการบุกเข้าจับของปราบได้อย่างหวุดหวิด หลิวเองก็ดีใจกับการกลับมาจากความตายของตี๋ซุ้งได้ไม่นาน

ทั้งหมดก็ต้องช็อกอีกครั้ง เมื่อรถที่จะนำตี๋ซุ้งกลับบ้านดันระเบิดต่อหน้าต่อตาหลิว

 

 

หงส์เหนือมังกร

 

งานศพของตี๋ซุ้งถูกจัดขึ้นด้วยความโศกเศร้าของหลิว ผิดกับพวกป๋าเสริฐและเฮียไฮ้ที่ออกอาการดีใจอย่างเห็นได้ชัด

ขณะที่สารวัตรปราบที่อยู่ในงานด้วยพยายามจับสังเกต เพราะเขารู้ว่าฆาตกรที่ฆ่าตี๋ซุ้งต้องมาปรากฏกายในงานนี้อย่างแน่นอน

 

ทันใดนั้นร่างของจางเหาก็ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับแววตาที่รู้สึกผิดต่อหลิว จางเหาพยายามจะอธิบายกับหลิวว่าระเบิดนั่นไม่ใช่ฝีมือของเขา

แต่ดูเหมือนหลิวจะเชื่อไปแล้วว่าจางเหาคือฆาตกรเลือดเย็นที่หลอกเธอเพื่อใกล้ชิด และจะได้ฆ่าตี๋ซุ้งนั่นเอง

 

หลิวขึ้นดำรงตำแหน่งแทนตี๋ซุ้ง ท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของใครหลาย ๆ คน หนึ่งนั้นก็คือตี๋เล็ก ตี๋ซุ้งจากไปแล้ว แต่ทิ้งพินัยกรรมที่ระบุไว้ว่า

ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขามอบให้กับหลิว ตี๋เล็กเกิดความไม่พอใจ เพราะตัวเองก็เป็นลูกเช่นกัน มิหนำซ้ำยังเป็นลูกชายคนเดียวแต่กลับไม่ได้สมบัติใด ๆ เลย

 

แน่นอนว่าตี๋ซุ้งมีเหตุผลที่ทำเช่นนี้ เพราะเขารู้ว่าตี๋เล็กไม่ใช่ลูกของเขา แต่มันเป็นลูกของคนร้ายใจทรามที่เข้ามาย่ำยีเหมย เมียรักของตี๋ซุ้ง

ผู้ที่รู้เห็นอ่านความคิดของตี๋ซุ้ง ออกยิ่งกว่าใคร ๆ แต่ตัวตี๋ซุ้ง หลิว และตี๋เล็กไม่รู้ความจริงที่ว่าคนร้ายใจทรามนั้นคือเต็งล้อคนที่สนิทชิดเชื้อ

 

และถือเป็นมือขวาของตี๋ซุ้งเอง หลิวไม่อยากให้น้องต้องเสียใจเลยหันมาปรึกษากับเต็งล้อ และได้ข้อสรุปว่า จะยกกิจการนอกระบบให้ตี๋เล็กดูแลทั้งหมด

หลังจากที่ปราบได้ช่วยหลิวเอาไว้ในหลาย ๆ ครั้ง ใบหน้าของหลิวได้วนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงของปราบ

 

ปราบเองไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องคิดถึงหลิวด้วย และเขาเองก็รู้สึกผิดกับปันดาที่เขาคอยพร่ำบอกกับตัวเองว่าเขาจะรักเธอตลอดไป

แต่ไม่ว่ายังไงเรื่องระหว่างเขาและเธอก็ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเขาคือตำรวจ ส่วนหลิวคือลูกสาวของหัวหน้าแก๊งผู้มีอิทธิพลที่กำลังจะสืบทอดตำแหน่งจากตี๋ซุ้ง

 

ซึ่งเป็นพวกอาชญากรที่เขาต้องจัดการ แต่ยิ่งพยายามถอยห่างกลับยิ่งต้องพบเจอ ปราบพยายามจะกำจัดหลิวออกไปจากหัวใจ และวิธีที่ดีที่สุดก็คือ

เขาต้องทำงาน และงานที่สำคัญและเร่งด่วนที่สุดสำหรับเขาตอนนี้ก็คือ การจับจางเหาให้ได้นั่นเอง

 

หงส์เหนือมังกร

 

ขอบคุณแหล่งที่มา https://drama.kapook.com/view181875.html

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *